instrukcja obsługi

01Pierwsze uruchomienie

1. Na starcie widzisz pustą listę. Dotknij ikony folderu (prawy górny róg) i wskaż folder z planami PDF.
2. Android poprosi o zgodę na dostęp do plików — wybierz „Zezwól na dostęp do zarządzania wszystkimi plikami”. Bez tego aplikacja nie zapisze notatek w PDF.
3. Wskaż też można folder na Dysku Google — wtedy pliki są pobierane na tablet, a gotowy plan wraca do chmury.

Lista pokazuje wszystkie PDF-y z wybranego folderu. Ikona chmury przy nazwie oznacza plik, który jest tylko w chmurze (zostanie pobrany po dotknięciu).

Nad listą, w miejscu tytułu, widać pełną ścieżkę wybranego folderu, a nie tylko jego nazwę — np. Pamięć urządzenia/Dokumenty/Plany/2026 albo Dysk Google/Plany. Ścieżka zawija się do dwóch linii, a gdy i to za mało, przytrzymanie palca na niej pokazuje ją w całości. Dla Dysku Google widać nazwę usługi i folder, bo Dysk nie udostępnia głębszej ścieżki.

Górny pasek na liście plików, od prawej: aktualizuj, folder, instrukcja, odświeżanie i — po lewej stronie od odświeżania — ikona Dysku Google (kolorowy trójkąt; widać ją tylko wtedy, gdy folder jest na Dysku):

Ikona Dysku jest potrzebna, gdy plik dodany z komputera nie pojawia się na liście — Dysk musi najpierw sam się zsynchronizować (punkt 8). Dysk nie udostępnia programowi identyfikatora folderu (dostawca plików podaje tylko zaszyfrowane id), dlatego zamiast wejścia „w głąb” otwiera się wyszukiwanie z nazwą folderu: wystarczy dotknąć wyniku, by zobaczyć jego zawartość.

Dane projektu

Przycisk Dane projektu (kartka z ołówkiem, między instrukcją a folderem) otwiera okno z polami Numer projektu, Nazwa projektu i Wykonawca; po odblokowaniu pomiarów dochodzi miernik LUX. Wpisane dane zapisują się w pliku ustawienia-projektu.json w wybranym folderze z planami i są wspólne dla wszystkich planów w tym folderze — nazwa i numer idą na górę każdego protokołu oraz do arkusza XLSX, a na liście plików widać je w nagłówku obok nazwy folderu. Puste pole znaczy „nie wpisuj”.

Folder w chmurze działa tak samo: plik trafia do podfolderu zalaczniki/ na Dysku Google tym samym mechanizmem co notatki i załączniki, więc dane przeżywają wyczyszczenie pamięci telefonu i są widoczne na każdym urządzeniu otwierającym ten folder. Komunikat na dole mówi Dane projektu zapisane., a gdy zapis się nie uda — Nie udało się zapisać pliku ustawień w tym folderze. (wtedy warto sprawdzić, czy Dysk ma połączenie i czy folder nie jest tylko do odczytu).

Notatki i rysunki na kilku urządzeniach

Notatki, rysunki, kody i obrysy pomieszczeń trzyma jeden plik JSON: zalaczniki/<nazwa planu>.json obok planu w folderze z planami. Na Dysku Google to dokładnie ten sam plik, który widzi komputer z Windows — dlatego jest źródłem prawdy. Przy otwieraniu planu program porównuje jego sumę SHA-256 z kopią roboczą w pamięci urządzenia (<nazwa>_<klucz>/zalaczniki/<nazwa>.json) oraz z sumą zapamiętaną przy ostatniej udanej synchronizacji (json_chmura.json obok planu):

• sumy jednakowe — nic się nie dzieje,
• zmienił się tylko plik w chmurze (praca na komputerze) — wczytuje się w całości, razem z poprawkami i usunięciami,
• zmieniła się tylko kopia na tablecie — po najbliższym zapisie planu leci na Dysk,
• zmieniły się oba — notatki są scalane po numerze, żeby nic nie zginęło, a wynik wraca na Dysk, więc oba urządzenia się zbiegają.

Własnych, jeszcze niewysłanych zmian program nie nadpisuje: wersja z Dysku zastępuje kopię lokalną tylko wtedy, gdy ta jest dokładnie tą wersją, którą ostatnio zsynchronizowano.

Usunięcie notatki usuwa też jej zdjęcie i nagranie z zalaczniki/ na Dysku — pliki nie zostają tam jako sieroty po notatkach, których już nie ma.

Aktualizacja programu

Program sam sprawdza przy otwarciu listy plików, czy jest nowsze wydanie — cicho, bez okienka: gdy jest, na przycisku aktualizuj (prawy górny róg) zapala się czerwona kropka. Dotknięcie przycisku pokazuje, co jest do pobrania:

• Masz najnowszą wersję — numer na stronie i w programie są takie same;
• Jest nowsza wersja — „Masz: …”, „Najnowsza: …”, rozmiar pliku i data wydania, przyciski Później i Pobierz;
• Nie udało się sprawdzić — brak internetu albo strona nie odpowiada; przycisk Otwórz stronę prowadzi do haustechnika.pl/#pobierz, gdzie plik można pobrać ręcznie.

Przycisk Pobierz otwiera przeglądarkę na pliku instalacyjnym (APK) — program celowo nie instaluje nic sam: pobranie i instalacja to ruch użytkownika, więc Android pokazuje zwykłe okno instalacji, a Google Play Protect widzi ją tak samo, jak przy pobraniu ze strony ręcznie. Po pobraniu dotknij pliku na pasku powiadomień i potwierdź instalację.

Aktualizacja nie rusza planów, notatek ani załączników — podmienia tylko program. Numery wersji rosną członami liczbowo (2026.10.100 jest nowsze niż 2026.10.99), więc program nie pomyli „99” z „100”.

Numer wersji jest też w menu ⋮ otwartego planu (ostatnia pozycja) i w „Co robi program”.

02Ekran planu

Górny pasek:

Tryby notatek, zaznaczania tekstu i pisaka wykluczają się — włączenie jednego wyłącza pozostałe dwa. T jest trybem samodzielnym: nie zapala karteczki, a karteczka nie zapala T.

Menu ⋮ — wszystkie pozycje

Menu otwiera się z górnego paska, od góry do dołu:

Numer wersji pochodzi z zainstalowanego pliku APK, więc pokazuje dokładnie to wydanie, które masz na urządzeniu — przydaje się przy zgłaszaniu problemu.

Plan przesuwa się jednym palcem, powiększa dwoma. W trybie pisaka przesuwanie jest zablokowane (gest ma rysować); żeby przewinąć stronę, wyłącz pisak.

03Notatka w miejscu usterki

1. Włącz karteczkę na górnym pasku.
2. Przytrzymaj palec (lub rysik) w miejscu, którego dotyczy uwaga. Działa w dowolnym miejscu planu — także na opisie, wymiarze czy tabeli. (Zaznaczanie tekstu, które odbierało ten gest, ma osobny przycisk T i domyślnie jest wyłączone.)
3. Otworzy się okno notatki: wpisz treść, albo
   • przytrzymaj mikrofon — dyktowanie po polsku (puszczasz = koniec zdania),
   • naciśnij przycisk na rysiku S Pen — to samo dyktowanie,
   • dotknij aparatu — zrób zdjęcie (tablica, licznik, uszkodzenie),
   • dotknij głośniczka — nagraj notatkę głosową (m4a, start/stop, automatyczny koniec po 14 s albo po 3 s ciszy),
   • dotknij kamery wideo (ikona kamery, po prawej od aparatu) — nagraj krótki film (mp4): kamera Androida, do 3 minut, dźwięk też się nagrywa. Przyciski aparatu, kamery i nagrania wyglądają jednakowo (ten sam kształt, rozmiar i kolor) — odróżnia je sam rysunek ikony.
4. Zapisz.

Do jednej notatki może trafić zdjęcie, nagranie głosowe i film naraz — każdy załącznik ma w oknie notatki własny kafelek z nazwą, rozmiarem i przyciskami Odtwórz (albo Otwórz) i Odepnij. Odpięcie kasuje tylko powiązanie z notatką — plik zostaje w zalaczniki/.

Mikrofon obsługuje jedną rzecz naraz: gdy trwa nagrywanie notatki głosowej, dyktowanie jest zablokowane (Android daje mikrofon tylko jednemu strumieniowi; próba równoległego dyktowania urywała nagranie).

Na planie pojawi się kółko z numerem, a przy nim miniatura zdjęcia. Dotknięcie kółka otwiera notatkę — można ją poprawić albo usunąć.

Na komputerze (Windows) — bez ekranu dotykowego: plan przesuwa się lewym przyciskiem myszy, więc przytrzymanie lewego klawisza nie stawia notatki. Zamiast tego kliknij plan środkowym przyciskiem myszy (kółkiem) — pin staje dokładnie tam, gdzie wskazuje kursor, i od razu otwiera się okno notatki. Jeśli w myszy środkowy przycisk służy do przewijania, zwykłe kliknięcie nim (bez ruchu) nadal stawia punkt — przewijanie (ruch) jest ignorowane.

Notatkę głosową odsłuchasz przyciskiem Odtwórz — i w podglądzie pinu, i w trybie edycji. Podgląd notatki jest tylko do czytania: nie zmienia jej treści.

Dyktowanie głosem działa tylko na tablecie i telefonie. W oknie notatki na Windows mikrofon jest przekreślony i nieaktywny — Windows nie ma polskiego rozpoznawacza mowy pracującego lokalnie (polski jest tylko w trybie online, czyli w Win+H, a to nie wpisuje tekstu do aplikacji Fluttera). Notatka głosowa — nagranie do odsłuchania — działa na Windows normalnie.

Zdjęcie trafia do wspólnego folderu zalaczniki/ obok planów w oryginalnej jakości (bez ponownej kompresji). W szczegółach pliku zapisywane są: program, ścieżka folderu z planem, nazwa planu, a przy zgodzie na lokalizację — współrzędne GPS.

Cytat z planu w treści notatki

Gdy uwaga dotyczy konkretnego zdania z opisu (np. „zasilanie z kotłowni, przewód 3×2,5”), nie trzeba przepisywać go ręcznie:

1. Włącz T na górnym pasku (osobny tryb — wyłącza karteczkę i pisak).
2. Przytrzymaj palec na tekście i przeciągnij końcówki zaznaczenia.
3. W menu zaznaczenia dotknij Notatka — otworzy się okno notatki z zaznaczonym tekstem wpisanym na początek treści; dopisz resztę i Zapisz.
4. Pin stanie w miejscu zaznaczenia, więc na planie widać, którego fragmentu dotyczy.

Po skończeniu wyłącz T — wtedy przytrzymanie znowu po prostu stawia pin w dowolnym punkcie planu.

04Rysowanie pisakiem

1. Włącz ołówek.
2. Rysuj palcem lub rysikiem po planie — np. przebieg nowej instalacji, miejsce przejścia przez ścianę.
3. W trakcie rysowania przy końcu kreski pojawia się dymek z długością: w punktach planu, a gdy plan ma ustawioną skalę (punkt 11.6) — w metrach. Ten sam dymek pokazuje się po najechaniu myszą na istniejącą kreskę (wersja na komputerze, przy włączonym pisaku).
4. SHIFT wciśnięty w chwili rozpoczęcia kreski zamienia rysowanie w odcinek prosty: linia idzie od miejsca dotknięcia do miejsca puszczenia.
5. Prawy przycisk myszy albo długie przytrzymanie na kresce otwiera jej menu (gdy w trybie „Punktowo” łamana jest właśnie stawiana, przytrzymanie planu ją kończy, a nie otwiera menu pod palcem — punkt 4.1):
   • Usuń — usuwa kreskę; komunikat ma przycisk Cofnij,
   • Nazwij… — nadaje linii nazwę (np. WL-1 — zasilanie rozdzielni). Nazwa stoi przy środku linii na planie i na wydruku; pusta nazwa ją zdejmuje, a sama linia zostaje,
   • Punktowo — zamienia odręczny ślad na łamaną z prostych odcinków: zostają końce i załamania kształtu, znika drżenie ręki. Linia nie jest zamykana i nie ma wypełnienia, więc nie powstaje z niej pomieszczenie,
   • Edytuj — tryb przesuwania punktów kreski: przeciągaj kropki na linii, a przy trzymanym punkcie widać długość. Gotowe zostawia zmiany, Cofnij zmiany przywraca punkty sprzed edycji.
6. Menu ⋮ pozwala zmienić grubość i kolor pisaka, cofnąć ostatnią kreskę, włączyć gumkę (dotknięcie kreski ją usuwa) oraz usunąć wszystkie rysunki (bieżąca strona albo cały plan).

4.1 Tryby pisaka — odręczny i punktowy

Przytrzymanie ikony ołówek (na komputerze prawy przycisk myszy) otwiera menu trybu rysowania. Dotknięcie ikony nadal tylko włącza i wyłącza pisak — tryb zostaje ten, który był wybrany.

• Odręczny (domyślny) — ślad ręki, jak dotąd: rysujesz palcem po planie.
• Punktowo — dotknięcia stawiają wierzchołki łamanej z prostych odcinków. Pierwsze dotknięcie zaczyna rysunek, każde następne dokłada odcinek; w trakcie przeciągania widać podgląd linii do palca, a puszczenie stawia wierzchołek w miejscu puszczenia. Linia nie jest zamykana i nie ma wypełnienia, więc nie powstaje z niej pomieszczenie. Wierzchołek położony niemal w tym samym miejscu co poprzedni jest pomijany, żeby nie robić podwójnych punktów.

Wybór trybu od razu zapala pisak i jest zapamiętywany — po ponownym uruchomieniu programu pisak wstaje w tym samym trybie. Ikona pokazuje wybór: przy „Punktowo” to pisak z kropką. Gdy łamana jest w toku, w menu jest też Zakończ łamaną (N pkt).

Jak zakończyć łamaną — wszystkie drogi robią to samo: rysunek trafia do rysunków planu, a na dole pojawia się Punktowo: łamana z N punktów (albo Punktowo: kropka, gdy został jeden punkt):

Wyłączenie pisaka też kończy rysunek — niezakończona łamana nie zostaje „w powietrzu”. Dopóki łamana nie jest zakończona, nie ma jej na liście Rysunki pisakiem: rysunek w toku istnieje tylko na ekranie.

4.2 Rysunki pisakiem — jedno miejsce

W menu ⋮ jest pozycja Rysunki pisakiem (obok Pomieszczenia i Notatki). Otwiera listę wszystkich kresek planu — także tych z innych stron:

• wiersz pokazuje kolor linii, jej nazwę (albo Rysunek #nr), stronę, liczbę punktów i długość (punkty planu, a przy ustawionej skali — metry),
• nazwane linie idą na górę listy, potem rosnąco po stronie — ekipa widzi opisy bez przewijania,
• szukanie filtruje po nazwie i po numerze strony,
• kliknięcie wiersza zaznacza linię: na planie dostaje jasną poświatę (widać ją pod kreską w każdej chwili, także po zamknięciu okna),
• dwuklik (albo ikona etykiety) zmienia nazwę, ikona celu zamyka listę i przenosi plan do środka linii, przybliżając go dwukrotnie,
• prawy przycisk na wierszu daje to samo menu, co na planie: Usuń / Nazwij… / Punktowo / Edytuj.

Rysunki są wpalane w treść strony PDF — widać je w każdym czytniku PDF, na tablecie i na wydruku.

05Notatki — jedno miejsce

W menu ⋮ jest jedna pozycja dotycząca notatek: Notatki. Otwiera listę wszystkich notatek planu — także tych bez zdjęcia i bez nagrania, które wcześniej było widać tylko jako kółko na planie.

• Wiersz listy pokazuje kółko z numerem (ten sam kolor i numer, co znaczek na planie), stronę, treść, a przy plikach miniaturę zdjęcia (48 × 48) albo kafelek nagrania.
• Kliknięcie wiersza (albo ikona celu) przenosi plan do notatki i przybliża go dwukrotnie — kółko dostaje wtedy na chwilę białą obwódkę, żeby od razu było widać, która to notatka. Notatkę edytuje się na planie, dotykając jej kółka.
• Dotknięcie miniatury zdjęcia otwiera duże zdjęcie (zoom, przesuwanie), dotknięcie kafelka nagrania — duże okno nagrania (czas, #nr · str. N, nazwa pliku, przycisk Odtwórz).
• Brak pliku na dysku → kafelek jest wyszarzony i nieklikalny.
• U góry: wyszukiwarka (numer notatki, fragment treści, numer strony) i filtry Wszystkie / Ze zdjęciem / Z nagraniem / Bez plików. Filtry patrzą na zdjęcie i na nagranie głosowe; notatka z samym filmem trafia do „Bez plików”, bo film nie zmienia koloru kółka (patrz niżej).
• Na dole, w rozwijanym Ustawienia PDF: przełącznik Miniatury zdjęć w PDF (włączony — przy pinie rysowana jest miniatura zdjęcia, widoczna na wydruku i klikalna w czytniku; wyłączony — zostaje sam opis i ikonka aparatu, która otwiera zdjęcie w oryginalnej jakości, tak samo jak głośnik otwiera nagranie), przycisk Rozmiar (mikro 30 / mini 60 / 90 / 120 / 180 pt) i Usuń miniatury (od razu odchudza PDF, zdjęcia zostają w zalaczniki/).

Pełne zdjęcia i nagrania zawsze leżą w zalaczniki/ — PDF zawiera tylko miniaturę i link.

Typ i kolor znaczka — „Znaczek jak w Adobe”

W oknie notatki, pod treścią, jest pasek Znaczek jak w Adobe — wybór typu znaczka i jego koloru, z tej samej listy, którą pokazuje Adobe Reader. Oba ustawienia lądują w pliku PDF (typ jako /Name, kolor jako /C), więc znaczek wygląda w Adobe dokładnie tak, jak wybrano w aplikacji.

Typy (nazwy jak w Adobe): Notatka tekstowa (Comment), Notatka (Note), Akapit (Paragraph), Nowy akapit (NewParagraph), Wstaw (Insert), Klawisz (Key), Pomoc (Help). Kolory: czerwony, niebieski, zielony, fioletowy, pomarańczowy, żółty, różowy, morski — kółko z wybranym kolorem ma ciemną obwódkę, więc od razu widać, co jest ustawione.

Przycisk Auto wraca do zachowania domyślnego: typ Comment, a kolor z zawartości notatki (czerwony — sam tekst, zielony — nagranie, niebieski — zdjęcie, fioletowy — zdjęcie i nagranie).

Znaczki na planie

• kółko z numerem na każdą notatkę (numer ten sam, co w arkuszu „Notatki” i w #nr w dymku PDF — dzięki temu łatwo powiązać znaczek z listą);
• kolor kółka mówi, co notatka zawiera:
  • czerwone = sama notatka (tekst),
  • zielone = notatka z nagraniem głosowym (m4a w zalaczniki/),
  • niebieskie = notatka ze zdjęciem (jpg w zalaczniki/),
  • fioletowe = notatka ze zdjęciem i nagraniem;
• przy notatce z nagraniem w prawym dolnym rogu kółka jest mała ikonka głośnika, przy notatce z filmem — ikonka kamery (gdy notatka ma jedno i drugie, ikony stoją obok siebie: kamera po lewej, głośnik po prawej);
• dotknięcie kółka (albo ikonki) otwiera okno notatki.

Rozmiar kółka i głośnika jest stały — powiększa się tylko plan pod nimi, jak pinezki na mapach Google. Znaczek nie rośnie przy zbliżeniu i nie maleje przy oddaleniu, więc zawsze da się w niego trafić palcem i nigdy nie zasłania rysunku. Numeracja jest globalna dla planu (numeracja strona.numer).

W pliku PDF znaczek rysuje adnotacja Adobe (kartka w kolorze notatki), więc widać go w Adobe Reader, na wydruku i w każdym innym czytniku. Kolor mówi tam, co notatka zawiera (zielona = nagranie, niebieska = zdjęcie, fioletowa = jedno i drugie). Tekst notatki jest wtedy dostępny w panelu komentarzy.

Przy notatce z nagraniem obok znaczka stoi ikonka głośnika (biała tarcza z głośnikiem w kolorze notatki) — narysowana w treści strony, więc widać ją w Adobe Reader, na Dysku Google i na wydruku. To ona jest linkiem do pliku audio: samo dotknięcie kartki adnotacji otwiera w Readerze okienko komentarza, a nie nagranie, dlatego głośnik leży tuż przy prawym dolnym narożniku znaczka (dosunięty do notatki), żeby nie było wątpliwości, gdzie kliknąć.

Otwieranie załączników w Adobe Reader

W aplikacji znaczek otwiera okno notatki. W pliku PDF pod adnotacją leży link do pliku w zalaczniki/:

• ikonka głośnika (obok znaczka) otwiera nagranie (zalaczniki/<nazwa>.m4a) — najpewniejsze miejsce do kliknięcia,
• ikonka kamery (obok znaczka, po lewej od głośnika) otwiera film (zalaczniki/<nazwa>.mp4) w odtwarzaczu,
• miniatura zdjęcia (jeśli włączona) otwiera zdjęcie w oryginalnej jakości (zalaczniki/<nazwa>.jpg),
• ikonka aparatu (gdy miniatury są wyłączone, po lewej od kamery) robi dokładnie to samo — bez niej wyłączone miniatury znaczyłyby „zdjęcia nie da się otworzyć z PDF-a”, bo link leżałby w pliku bez widocznego miejsca do kliknięcia. Ta sama ikona jedzie w archiwum ZIP, więc i tam zdjęcie jest pod ręką,
• sama kartka adnotacji (/Text w słowniku PDF) nie jest linkiem — w Adobe Reader otwiera okienko komentarza z treścią notatki.

Autorem adnotacji jest Haustechnika — program wpisuje to pole sam (/T w słowniku PDF), więc w panelu Komentarzy Adobe przy każdej notatce widnieje ta nazwa, a nie „nieznany użytkownik” (Adobe bierze autora z programu, w którym adnotacja powstała, a nie z komputera, na którym się ją czyta).

Link jest ścieżką względną, więc działa, gdy PDF leży obok folderu zalaczniki/ (tak jak na Dysku Google i po skopiowaniu całego folderu planu). W Adobe Reader dotknij głośnika albo miniatury — Reader zapyta, czy otworzyć załącznik; po zgodzie plik otworzy się w galerii lub odtwarzaczu. Na wydruku znaczek i głośnik zostają jako grafika (bez linku).

W aplikacji dotknięcie głośnika albo miniatury zdjęcia od razu otwiera plik: program zamienia względny odnośnik na plik z folderu zalaczniki/ i przekazuje go systemowi, więc nagranie startuje w odtwarzaczu, a zdjęcie w galerii — bez okna „nie można otworzyć adresu”, które pokazywało się przy próbie potraktowania odnośnika jak adresu internetowego. Dotknięcie miniatury zdjęcia na planie otwiera to zdjęcie również wtedy, gdy rysowanie pisakiem jest włączone — miniatura nie jest przezroczysta dla dotyku, więc zamiast kreski na zdjęciu otwiera się plik.

Jak to wygląda po otwarciu w Adobe Reader

Ten sam plan otwarty na komputerze albo w Adobe Reader na tablecie wygląda niemal tak samo jak w aplikacji — różni się tylko wygląd samego znaczka notatki i miejsce, gdzie szukać listy notatek. Zestawienie:

Gdzie tego szukać w Readerze:

• treść notatki — dotknij znaczka; otworzy się okienko z tekstem, autorem (Haustechnika) i datą. To okienko jest tylko do czytania: żeby zmienić notatkę, wróć do aplikacji (aplikacja i tak nadpisuje PDF przy każdym zapisie, więc zmiany wprowadzone w Readerze nie przetrwają),
• panel Komentarzy (ikona dymka w belce) — lista wszystkich notatek planu z numerami w treści, autorem i kolorem; kliknięcie pozycji przenosi do miejsca na planie,
• panel Załączniki (spinka) — pełne zdjęcia, nagrania i filmy, gdy plan wysłano jako PDF z załącznikami w środku; poza tym leżą w folderze zalaczniki/ obok planu,
• wydruk — znaczek, głośnik, kamera i miniatura drukują się jako grafika, ale bez linków; numery notatek zostają w treści znaczków.

06Zapis — dzieje się sam

Każda zmiana (notatka, rysunek, zdjęcie) jest od razu zapisywana w otwartym pliku PDF oraz w plikach towarzyszących. Nie ma przycisku „zapisz” i nie trzeba niczego eksportować.

Obok planu powstają:

• <plan>.json — notatki i rysunki w postaci edytowalnej,
• <plan>.xlsx — tabela notatek (do wydruku lub dalej do Excela),
• zalaczniki/ — wspólny folder zdjęć, nagrań i filmów dla wszystkich planów w tym folderze,
• <plan>.base.pdf — czysty oryginał, baza każdego zapisu,
• <plan>.bak — starsza kopia zapasowa.

Tych plików nie usuwaj — bez .base.pdf plan zacznie przyrastać przy każdym zapisie.

Jeżeli plan jest otwarty na innym tablecie, zapis zostanie przerwany z komunikatem „Plan edytowany na innym urządzeniu” — zamknij plan tam i wróć tutaj.

Gdy plan jest otwarty w innym programie

Na komputerze zdarza się, że plan jest w tej chwili otwarty w podglądzie PDF albo ma atrybut „tylko do odczytu” (tak przychodzą pliki skopiowane z udziału sieciowego czy z chmury). Program radzi sobie z tym sam:

1. Zdejmuje atrybut „tylko do odczytu” i od razu zapisuje ponownie — w większości takich przypadków nie zobaczysz żadnego komunikatu.
2. Jeżeli plik naprawdę trzyma inny program, cały gotowy plan (z notatkami w środku) ląduje w <folder planu>\zalaczniki\<nazwa>.zapis.pdf. Nic nie ginie — możesz zamknąć podgląd i zapisać ponownie.
3. Na dole ekranu pojawia się komunikat z przyciskiem Zapisz ponownie oraz ikoną kopiowania — dotknięcie jej wrzuca całą treść komunikatu (razem ze ścieżką kopii awaryjnej) do schowka, więc można ją wkleić w mailu czy czacie bez przepisywania z ekranu. Sam tekst też można zaznaczyć palcem.

Udostępnianie jednym plikiem (ZIP)

Przycisk udostępnij (kwadrat ze strzałką w górę, obok ikony chmury) pakuje plan razem z całym folderem zalaczniki/ w jedno archiwum ZIP i otwiera systemowe okno wysyłki Androida — poczta, WhatsApp, Dysk, komunikator. Odbiorca dostaje jeden plik, więc żadna aplikacja nie gubi po drodze zdjęć ani nagrań (bez archiwum Android wysyłał pojedyncze pliki i część programów zostawiała tylko pierwszy z nich).

• Przed pakowaniem program domyka zapis, więc w archiwum jest plan w stanie z chwili dotknięcia przycisku.
• W środku: plan PDF w katalogu głównym archiwum oraz wszystkie załączniki pod zalaczniki/ — zdjęcia, nagrania, JSON z notatkami i tabela XLSX.
• Pliki techniczne (*.base.pdf) są pomijane: to kopia robocza programu, a nie załącznik dla odbiorcy.
• Nazwa archiwum zawiera datę i godzinę pakowania, np. <nazwa planu>_2026-10-30_14-05.zip — kilka wersji tego samego planu nie myli się w skrzynce odbiorcy.
• Po spakowaniu na dole pojawia się ZIP gotowy: N plików, X MB - wybierz aplikację; wtedy wybierasz aplikację, którą chcesz wysłać.

Archiwum powstaje w pamięci podręcznej programu i jest kasowane przy następnym udostępnianiu — jeśli chcesz zachować kopię, zapisz ją u siebie. Powyżej 512 MB załączników program odmówi i pokaże komunikat, że załączniki są za duże na jedno archiwum.

Na komputerze (Windows) nie ma systemowego okna wysyłki, więc program składa archiwum sam i zapisuje je jako <nazwa planu>.zip w Pobrane\Haustechnika, po czym zaznacza plik w Eksploratorze — stamtąd załączasz go do maila albo przeciągasz, gdzie chcesz. Zakres plików jest ten sam: plan PDF i załączniki z niego widoczne w programie (bez JSON-a z notatkami).

Wysyłka planu z załącznikami w środku PDF-a (ikona PDF ze spinaczem)

Druga ikona obok udostępnij — kartka PDF ze spinaczem — wysyła jeden plik PDF, w którym załączniki siedzą w środku. Odbiorca nie rozpakowuje archiwum: w Adobe Reader (także w darmowej wersji na telefonie i komputerze) widzi w planie spinacze i po dotknięciu otwiera zdjęcie, nagranie albo notatki.

• W PDF-ie ląduje plan i cały folder zalaczniki/: zdjęcia, nagrania, notatki.json, tabela XLSX — z pominięciem plików technicznych *.base.pdf.
• Spinacz stoi w miejscu, w którym dany załącznik jest w planie (w tym samym miejscu, w którym dotychczas działał odnośnik). Obok spinacza jest nazwa pliku.
• Na zdjęciu spinacz jest niewidoczny — adnotacja nie ma rysowanej ikony, więc zdjęcie zostaje czyste i nie zasłania go żaden znaczek. Kliknąć trzeba w sam prostokąt zdjęcia: cała miniatura otwiera załącznik (tak samo działa to przy nagraniach, gdzie widać tylko nazwę pliku).
• Ikona arkusza XLSX w prawym górnym rogu pierwszej strony (zielona kartka z podpisem „XLSX”, na białym podkładzie) — tylko w PDF-ie wysyłanym z załącznikami, nie w pliku planu, więc rysunek klienta zostaje czysty. Po dotknięciu otwiera arkusz z notatkami dołączony do tego samego PDF-a; ikona ma własny biały podkład, żeby była widoczna także nad gęstym rysunkiem i na wydruku. Pojawia się tylko wtedy, gdy arkusz istnieje, więc nie prowadzi do pustego pliku.
• Po osadzeniu na dole pojawia się PDF gotowy: N załączników, X MB - wybierz aplikację, a potem systemowe okno wysyłki Androida (poczta, WhatsApp, Dysk).
• Nazwa pliku: <nazwa planu>_zalaczniki_<data>_<godzina>.pdf — nie myli się z „czystym” planem wysłanym wcześniej.
• Wybierz PDF ze spinaczem, gdy odbiorca ma czytać plan na telefonie: nie musi mieć programu do ZIP-ów, a pliki otwiera w miejscu. Wybierz ZIP, gdy załączniki są duże (nagrania wideo) albo odbiorca chce je mieć osobno na dysku.
• Ograniczenia: PDF puchnie o wielkość załączników (są w środku bez kompresji), więc przy dużych nagraniach lepszy jest ZIP. Spinacze są widoczne w Adobe Reader, Foxit Reader i w podglądzie na komputerze; część prostych przeglądarek w przeglądarce internetowej pokazuje tylko plan bez spinaczy.

Obrót strony — gdy plan jest zeskanowany bokiem

Menu ⋮ → Obróć stronę o 90° (ta, którą widzisz) albo Obróć wszystkie strony o 90° (cały dokument). Kolejne dotknięcia obracają dalej w prawo: 90° → 180° → 270° → z powrotem do pionu, więc osobnego „przywróć” nie ma.

Obrót jest zapisany w samym pliku PDF (to ta sama informacja, którą zapisuje Adobe Reader), a nie tylko w podglądzie programu. Dlatego:

• po zamknięciu i ponownym otwarciu plan zostaje obrócony,
• ten sam plik poprawnie otwiera się w Adobe Readerze i na Dysku Google,
• notatki i kreski pisaka trzymają się swojego miejsca na planie — nie trzeba ich poprawiać ani przesuwać,
• obrót przeżywa kolejne zapisy notatek (program trzyma go w czystej kopii base.pdf, z której odbudowuje plan),
• miniatury zdjęć zostają pionowo — obrót obejmuje plan, nie zdjęcie: program obraca bitmapę w drugą stronę i dopasowuje ramkę, więc zdjęcie widać tak, jak zostało zrobione.

Na komputerze (Windows) obrót działa tak samo.

07Tabela notatek (XLSX)

Plik <plan>.xlsx ma kolumny: ID, Strona, ewentualnie Pomieszczenie, LokalizacjaX (mm), LokalizacjaY (mm), Komentarz lub nazwa zdjęcia, Timestamp. Kolumna Pomieszczenie dochodzi zawsze i jest liczona na bieżąco z obrysów — po przesunięciu ściany arkusz od razu pokazuje nowe przypisanie. ID to numer notatki z planu — ten sam, który stoi w kółku na PDF-ie, więc wiersz w tabeli i znaczek na rysunku znajduje się po numerze, bez liczenia wierszy (notatki z planów bez numeracji dostają numer kolejny według czasu). Wiersze są posortowane według czasu — najpierw najstarsze uwagi. Osobny wiersz dla tekstu notatki, osobny dla każdego zdjęcia (z nazwą pliku), osobny dla nagrania głosowego (z czasem trwania w sekundach). Arkusz nazywa się „Notatki”.

Plik ma jeszcze dwa arkusze (punkt 11.9):

• Pomieszczenia — jeden wiersz na obrys: oznaczenie, strona, liczba wierzchołków, pole (w m², gdy plan ma skalę — inaczej w pt²) i liczba notatek w środku obrysu,
• Grupy — notatki pod nazwą swojego pomieszczenia; wiersz pomieszczenia jest pogrubionym nagłówkiem (ID, nazwa, pole — w m² przy skali, inaczej w pt²), a jego notatki tworzą grupę, którą w Excelu zwija się znakiem „−” do samej nazwy. Opis notatki jest jej pełną treścią (razem z wpisaną wartością), a wartość w osobnej kolumnie jest liczbą bez jednostki, żeby dała się sumować w arkuszu.

08Praca z Dyskiem Google

Gdy plan został otwarty z chmury:

• ikona chmury wysyła aktualny PDF i tabelę XLSX z powrotem do tego samego folderu na Dysku (przy pierwszym razie trzeba potwierdzić dostęp),
• bez połączenia z internetem pracujesz na kopii lokalnej — wyślij plan, gdy sieć wróci.

Plik dodany na Dysku z komputera nie pojawia się na liście

Dysk Google trzyma na tablecie własną kopię listy plików i oddaje ją aplikacji, dopóki sam nie dokończy synchronizacji. Świeżo dodany z komputera PDF widać więc w aplikacji dopiero po odświeżeniu Dysku — nie jest to błąd programu i nie pomoże wielokrotne dotykanie ikony odświeżania.

Co zrobić:

1. Dotknij ikony Dysku Google na górnym pasku listy — kolorowy trójkąt po lewej stronie ikony odświeżania. Otworzy się Dysk z wpisaną nazwą Twojego folderu w wyszukiwaniu — dotknij folderu na wynikach.
2. Zaczekaj, aż na liście Dysku pokaże się nowy plik (chwilę po otwarciu aplikacji widać, jak dochodzą pozycje).
3. Wróć do Haustechniki — lista odświeży się sama po powrocie i pokaże nowy plan. Komunikat na dole potwierdzi, ile plików doszło i o której sprawdzono.

Gdy ikona odświeżania nie widzi zmian, pokazuje się komunikat Bez zmian · N · godzina z przyciskiem Otwórz Dysk — robi to samo, co krok 1.

09Praca na komputerze (Windows)

Ta sama aplikacja działa też na komputerze z Windowsem. Plany, notatki, zdjęcia i tabela XLSX są w tym samym formacie, więc folder z planami można trzymać na Dysku Google dla komputera i otwierać go na obu urządzeniach.

Co działa tak samo

• plan PDF, piny w miejscu usterki i notatki zapisane w PDF,
• rysowanie pisakiem (na komputerze — rysikiem lub myszą),
• obrót strony i całego dokumentu, zapisany w PDF (punkt 6),
• wszystkie notatki w jednym miejscu (menu ⋮ → Notatki: szukanie, filtry, skok do notatki),
• tabela notatek XLSX i blokada planu przed jednoczesną edycją.

Czym różni się wersja na komputer

Nagrania na komputerze zapisują się w całości, razem z ciszą przed pierwszym słowem i po ostatnim. To celowe: mikrofon komputera ma inny szum tła niż tablet, więc ciszę lepiej uciąć później, na spokojnie, niż zgubić początek zdania.

Pierwsze uruchomienie na komputerze

Są dwa warianty — wybierz jeden; dane i format plików są w obu takie same.

A. Instalator (Haustechnika-Setup-<wersja>.exe) — zalecany, jeśli chcesz mieć program w systemie i skróty w menu Start.

1. Uruchom plik Haustechnika-Setup-<wersja>.exe. Windows może pokazać „System Windows ochronił Twój komputer” — wybierz Więcej informacji → Uruchom mimo to. Program nie jest podpisany certyfikatem, a ten komunikat dotyczy podpisu, nie zawartości.
2. Kreator instaluje program w C:\Program Files\Haustechnika i zakłada wpis w Aplikacje i funkcje oraz skrót w menu Start; skrót na pulpicie, jeśli zaznaczysz tę opcję. Instalacja wymaga zgody administratora — w okienku Kontroli konta użytkownika kliknij Tak.
3. Na końcu zostaw zaznaczone Uruchom Haustechnika — program startuje sam.
4. W aplikacji: ikona folderu → Folder na dysku → wskaż katalog z planami. Od tej pory folder otwiera się sam przy starcie.

Aktualizacja: uruchom nowszy Haustechnika-Setup-…exe. Instalator rozpoznaje program po stałym identyfikatorze i podmienia pliki — nie tworzy drugiej kopii ani drugiego wpisu w Aplikacjach i funkcjach.

Odinstalowanie: Ustawienia → Aplikacje → Zainstalowane aplikacje → Haustechnika → Odinstaluj (albo skrót Odinstaluj Haustechnika w menu Start). Znika program i jego cache; plany, zdjęcia, nagrania i notatki w Twoim folderze zostają nietknięte.

B. Wersja portable (Haustechnika-<wersja>-windows-x64.zip) — bez instalacji, nic nie trafia do Program Files ani do rejestru.

1. Rozpakuj paczkę w wybrane miejsce (np. C:\Programy\Haustechnika).
2. Uruchom Haustechnika.exe; komunikat SmartScreen — jak w punkcie A.1.
3. W aplikacji: ikona folderu → Folder na dysku → wskaż katalog z planami.

Ważne: uruchamiaj program z całego rozpakowanego folderu — obok Haustechnika.exe leżą pliki .dll i katalog data. Skopiowany sam plik .exe nie wystartuje. Skasowanie folderu usuwa program bez śladu w systemie, a plany w Twoim katalogu zostają.

10Najczęstsze problemy

• Szara / pusta strona planu — dotknij ikony odświeżania, a jeśli nie pomoże, wyjdź do listy i otwórz plan ponownie.
• Nowy plik z Dysku nie widać na liście — Dysk musi najpierw sam się odświeżyć; dotknij ikony Dysku Google na górnym pasku (punkt 8).
• Mikrofon nie działa — sprawdź, czy w Androidzie jest zainstalowana usługa rozpoznawania mowy Google i ustawiony język polski; aplikacja musi mieć zgodę na mikrofon.
• Brak miniaturek zdjęć na planie — menu ⋮ → Notatki → Ustawienia PDF → przełącznik Miniatury zdjęć w PDF musi być włączony.
• PDF za duży — menu ⋮ → Notatki → Ustawienia PDF → Usuń miniatury (zdjęcia zostają w zalaczniki/, a plan wraca do rozmiaru oryginału).
• Plan nie chce się zapisać — najczęściej brak zgody na dostęp do plików albo plan otwarty na innym urządzeniu (patrz punkt 6).
• „Plik … jest zajęty przez inny program … albo ma atrybut tylko do odczytu” — program sam zdejmuje atrybut i ponawia zapis, a gdy plik naprawdę trzyma podgląd PDF, zapisuje komplet w <folder planu>\zalaczniki\<nazwa>.zapis.pdf. Komunikat ma ikonę kopiowania i przycisk Zapisz ponownie (punkt 6).
• „Załączniki są za duże na jedno archiwum” — ZIP z punktu 6 ma limit 512 MB; usuń zbędne nagrania ze zalaczniki/ albo wyślij plan bez nich (sam PDF idzie przez Dysk Google).
• Odbiorca nie widzi spinaczy w PDF-ie — plik trzeba otworzyć w czytniku obsługującym załączniki PDF (Adobe Reader, Foxit). Przeglądarka internetowa i część podglądów w mailu pokazują tylko strony planu; wtedy wyślij ZIP z punktu 6.
• PDF ze spinaczem jest duży — załączniki siedzą w środku pliku, więc wychodzi mniej więcej plan + suma załączników; przy nagraniach wideo lepszy jest ZIP (on mieści się w 512 MB i nie puchnie w skrzynce odbiorcy).
• Na komputerze nie ma aparatu ani Dysku Google — w wersji na Windows zdjęcie wybiera się z dysku, a folder planów wskazuje się jak zwykły katalog (może to być folder synchronizowany z Dyskiem Google). Patrz punkt 9.
• Program zamknął się sam / „wysypał” — menu ⋮ → Dziennik. Na końcu listy jest ostatnia czynność przed zamknięciem (np. który plik był otwierany). Przycisk kopiowania wkłada całość do schowka — wklej to w zgłoszeniu problemu. Ikona folderu otwiera katalog z plikami: app.log (bieżący) i app.1.log (poprzedni, gdy bieżący przekroczy 2 MB). Wszystko jest w jednym pliku — sesja, która zakończyła się bez zapisu „koniec”, zostawia swój ogon nad linią === start następnego uruchomienia. Na Windows pliki leżą w %LOCALAPPDATA%\Haustechnika\logi, na Androidzie w katalogu danych programu.

11Pomieszczenia, skala i pole w m²

Obrys to wielokąt nałożony na plan i opisany numerem oraz nazwą. Program liczy z niego pole, przypisuje do pomieszczenia każdą notatkę leżącą w środku i po ustawieniu skali pokazuje pola w m². Obrysy rysuje się na jednej stronie planu, a lista pomieszczeń jest wspólna dla całego pliku.

11.1 Rysowanie obrysu ręcznie

Tryb obrysów włącza ikona łamanej w prawym pasku narzędzi (obok notatek i pisaka); drugie dotknięcie ją wyłącza. Po włączeniu na dole ekranu pojawia się komunikat „Pomieszczenia WŁĄCZONE — dotykaj narożników…”.

1. Dotykaj kolejno narożników pomieszczenia. Na górze planu wisi pasek „Obrys: N punktów · strona X · dotknij pierwszego punktu, aby zamknąć” z przyciskami Cofnij punkt, Zamknij (aktywny od trzech punktów) i Anuluj.
2. Zamknij obrys dotknięciem pierwszego punktu albo przyciskiem Zamknij. Program pyta wtedy o Oznaczenie — pole podpowiada 12 ostatnio użytych nazw, więc powtarzające się pomieszczenia („Łazienka”, „Kuchnia”) wpisuje się jednym dotknięciem. Zapisz tworzy obrys, Anuluj go odrzuca.
3. Obrys musi leżeć na jednej stronie. Próba przejścia na inną stronę w trakcie rysowania kończy się pytaniem o anulowanie — dokończ obrys albo go porzuć.

Krawędzie łapią się same: narożnik postawiony do 22 px od narożnika sąsiedniego obrysu (albo do 10 px od jego ściany) wskakuje dokładnie na to miejsce. Dzięki temu wspólna ściana dwóch pomieszczeń nie rozjeżdża się przy poprawkach. Narożnik ma pierwszeństwo przed ścianą.

11.2 Menu obrysu

Dotknij ściany gotowego obrysu (do 10 px od linii) albo kliknij ją prawym przyciskiem myszy, albo przytrzymaj palec — otwiera się menu:

• Edytuj nazwę i kolor — oznaczenie, kolor i podsumowanie obrysu (punkt 11.3),
• Edytuj wierzchołki — przeciąganie narożników; „łapią ściany” (punkt 11.4),
• Dodaj wierzchołek — dotknięcie ściany stawia na niej nowy narożnik (punkt 11.4),
• Pokaż na planie (str. N) — przejście na stronę obrysu i wyróżnienie go,
• Usuń pomieszczenie — z potwierdzeniem: okno podaje oznaczenie, stronę i liczbę notatek w środku oraz przypomina, że notatki i zdjęcia zostaną na planie, stracą tylko przypisanie do pomieszczenia.

Menu jest to samo na planie i na liście pomieszczeń, więc obrys można poprawić bez szukania go na rysunku.

11.3 Oznaczenie i kolor

Okno Edytuj nazwę i kolor ma pole Oznaczenie (z tą samą podpowiedzią ostatnich nazw), paletę Kolor (kółka, wybrane ma pierścień) oraz wiersz podsumowania: strona, liczba wierzchołków, pole (w m² lub pt²) i liczba notatek w środku. Przyciski: Usuń (z potwierdzeniem), Anuluj, Zapisz.

Kolor obrysu jest tylko opisem na planie — nie zmienia koloru notatek ani ich przypisania. Obrys narysowany ręcznie jest niebieski, dopóki nie wybierzesz innego koloru.

11.4 Przesuwanie i dodawanie wierzchołków

Edytuj wierzchołki i Dodaj wierzchołek wymagają obrysu z co najmniej trzema wierzchołkami. Program sam włącza tryb obrysów, pokazuje schowane obrysy i przechodzi na stronę obrysu; pisak, gumka, notatki i zaznaczanie tekstu są wtedy wyłączone, żeby dotknięcia nie trafiały w nie.

Na górze planu jest pasek trybu z licznikiem wierzchołków i przyciskami:

• Przeciągaj / Dodaj wierzchołek — przełączenie między chwytaniem istniejących narożników a stawianiem nowych na ścianie,
• Cofnij zmiany — przywraca stan obrysu z chwili wejścia w tryb (łącznie z liczbą wierzchołków),
• Gotowe — wychodzi z trybu; zmiany są już zapisane.

Przeciągany narożnik łapie narożniki i ściany obrysów sąsiednich (ten sam magnes co przy rysowaniu), więc poprawiona ściana nie zostawia szpary. Każde przesunięcie zapisuje się od razu w pliku planu — przerwanie pracy w trybie edycji nie gubi zmian.

Pojedynczego wierzchołka nie da się skasować. Gdy obrys ma zbędny narożnik: Cofnij zmiany, potem usuń obrys i narysuj go ponownie.

11.5 Lista pomieszczeń (⋮ → Pomieszczenia)

Pozycja Pomieszczenia w menu ⋮ otwiera listę obrysów całego pliku. Tytuł podaje ich liczbę, pod nim jest linia skali planu i pole „szukaj po oznaczeniu lub numerze strony”. Klik pozycji zaznacza obrys na planie i podświetla go, dwuklik otwiera edycję, prawy przycisk (lub przytrzymanie) daje menu z usuwaniem.

U góry okna są cztery przyciski: Import z PDF-a (punkt 11.7), Wczytaj JSON i Zapisz JSON (punkt 11.8) oraz Skaluj (punkt 11.6). Niżej są przełączniki Pokaż obrysy na planie i Obrysy w pliku PDF, a po odblokowaniu pomiarów dochodzi trzeci — Pokaż siatkę oświetlenia (punkt 11.10):

• Pokaż obrysy na planie — czy obrysy są rysowane na planie. Wyłączenie nie kasuje danych i nie zmienia eksportu (komunikat „Obrysy ukryte — dane i eksport PDF bez zmian”); zamyka przy okazji edycję wierzchołków i przerywa rysowanie.
• Obrysy w pliku PDF — czy obrysy trafiają do udostępnianego PDF-a (komunikat „Obrysy pomieszczeń w PDF: WŁĄCZONE”).
• Pokaż siatkę oświetlenia — krzyżyki punktów pomiarowych na planie (punkt 11.10).

Gdy lista jest pusta, okno podpowiada, od czego zacząć: włącz obrysy w pasku i dotykaj narożników albo zaimportuj je z warstw PDF-a.

11.6 Skala planu — pola w m²

Bez skali program liczy pole w punktach (pt²). Skalę ustawia się raz na plan:

1. W oknie pomieszczeń dotknij Skaluj — tryb obrysów włącza się samodzielnie.
2. Wskaż na planie dwa końce odcinka o znanej długości; najlepiej ściany z wymiarem. Komunikat przypomina: „dotknij dwóch końców odcinka o znanej długości (np. ściany z wymiaru)” — Anuluj w tym komunikacie przerywa skalowanie. Oba końce muszą być na tej samej stronie.
3. Wpisz długość w metrach (pole długość, jednostka „m”). Przecinek i kropka działają tak samo, więc 3,42 i 3.42 to ta sama wartość. Ustaw skalę zapisuje wynik, Anuluj zostawia starą skalę.

Od tej chwili lista, okno edycji i arkusz XLSX pokazują pola w m², a linia skali w oknie pomieszczeń podaje wartość pt/m i przełożenie na 1:NN. Pod nazwą pomieszczenia na planie (i w wypalonym PDF-ie) staje wtedy druga linia z polem w m² — bez skali jej nie ma, bo nie ma czym przeliczyć punktów. Skala leży w pliku planu (klucz skala_pt_na_metr), więc po ponownym otwarciu planu nie trzeba jej ustawiać ponownie. Plan bez skali działa dalej — po prostu liczy pola w pt².

11.7 Import obrysów z PDF-a

Obrysy można wziąć z warstw PDF-a, zamiast rysować je palcem. Import czyta plik aktualnie otwartego planu:

1. Okno pomieszczeń → Import z PDF-a.
2. Okno „Warstwy w „…pdf”” pokazuje wszystkie warstwy rysunku z liczbą figur i tekstów. Wskaż Warstwę obrysu pomieszczeń oraz Warstwę opisu (numer i nazwa); przy długiej liście jest pole „Filtruj warstwy (fragment nazwy)”, a warstwy wyglądające na pomieszczenia mają ikonę domku. Rysunki z własnym nazewnictwem wybiera się ręcznie. Czytaj obrysy uruchamia odczyt, Anuluj nic nie zmienia.
3. Okno „Import pomieszczeń — „…pdf”” podaje podsumowanie: skalę odczytaną z rysunku (1:NN, pt/m, źródło), użyte warstwy, liczbę obrysów, sumę pól, kolizje obrysów na jednej stronie, listę pomieszczeń z polami i ostrzeżenia. Importuj N dopisuje obrysy do planu.

Gdy w rysunku nie ma czego brać, okno Brak pomieszczeń w tym PDF-ie wymienia do trzech powodów (wydruk „spłaszczony”, brak warstwy z obrysami, brak nazw) i pozwala wskazać inny plik (Wybierz plik).

Import dopisuje obrysy, nie nadpisuje istniejących — powtórzony import tego samego rysunku zrobi duplikaty. Wtedy usuń je z listy (menu → Usuń pomieszczenie). Skala z importu bierze się z rysunku (pasek skali albo tabelka), więc pola od razu wychodzą w m², o ile PDF ją zawiera.

11.8 Przeniesienie pomieszczeń na inne urządzenie (JSON)

Zapisz JSON w oknie pomieszczeń zapisuje obrysy i skalę do pliku; Wczytaj JSON dokłada je do otwartego planu. Wczytywanie scala obrysy po identyfikatorze: istniejące są aktualizowane, nowe dopisywane, a obrysy spoza pliku nie giną. Komunikat podaje, ile obrysów doszło i ile zaktualizowano.

JSON jest sposobem przeniesienia obrysów między komputerem a tabletem, gdy plany mają różne nazwy albo gdy obrysy powstały na innym egzemplarzu tego samego rysunku. Współrzędne liczą się w układzie otwartego planu — obrysy z planu o innej skali mogą nie pasować do rysunku.

11.9 Pola w tabeli XLSX

Arkusz <plan>.xlsx ma dodatkowe zakładki (szczegóły w punkcie 7):

• Notatki — dodatkowa kolumna Pomieszczenie, liczona na bieżąco z obrysów: po przesunięciu ściany arkusz od razu pokazuje nowe przypisanie,
• Pomieszczenia — jeden wiersz na obrys: oznaczenie, strona, liczba wierzchołków, pole (Pole (m²), a bez skali Pole (pt²)) i liczba notatek w środku,
• Grupy — notatki pod nazwą pomieszczenia, z polem obrysu w nagłówku grupy.

Grupy są w arkuszu zwijane, więc tabelę czyta się jak listę pomieszczeń, a nie jak płaski wykaz notatek.

11.10 Siatka punktów pomiarowych oświetlenia

Trzeci przełącznik w oknie pomieszczeń — Pokaż siatkę oświetlenia — nakłada na każdy obrys siatkę krzyżyków. Każdy krzyżyk to jedno miejsce pomiaru natężenia oświetlenia: wystarczy go dotknąć, żeby w tym miejscu stanął wpis pomiaru (ten sam, co przy dotknięciu planu w trybie pomiarów).

Rozstaw siatki nie jest stały — wynika z wielkości pomieszczenia według PN-EN 12464-1 (im większe pomieszczenie, tym rzadsze oczka) i jest ograniczony z dwóch stron:

• nie gęściej niż 0,4 m między punktami — gęstsza siatka nic nie wnosi, a tylko mnoży wpisy,
• nie rzadziej niż 10 m — większe oczka gubią nierównomierność światła,
• najmniej 4 punkty w pomieszczeniu — mniejsza liczba nie opisuje rozkładu natężenia.

Siatka nie sięga ścian: pierwszy i ostatni rząd punktów stoi w odległości odsunięcia od obrysu. Odsunięcie bierze się z parametrów pomieszczenia z rysunku (nastawa Ods, także w pakiecie Ods/Ku/Hp) — jeśli rysunek jej nie podaje, program przyjmuje 0,5 m. W pomieszczeniu węższym niż dwa odsunięcia odsunięcie znika (nie ma czego odsuwać), a punkty i tak zostają.

Punkt trafia w środek oczka, a nie w miejsce dotknięcia palcem, więc wpisy nie rozjeżdżają się o centymetry i dwa pomiary z tego samego oczka leżą dokładnie w tym samym miejscu. Oczko, w którym pomiar już stoi, ma mniejszy i szary krzyżyk — na pierwszy rzut oka widać, co zostało do zmierzenia.

Siatka potrzebuje skali planu (punkt 11.6): rozstaw liczy się w metrach, więc bez skali przełącznik odmawia włączenia („Siatka wymaga skali planu”). Podpis pod przełącznikiem podaje, ile pomieszczeń i punktów obejmuje siatka, oraz ostrzeżenia: ile pomieszczeń wypadło gęściej niż norma i w ilu siatka musiała zejść poniżej 0,4 m, żeby zmieścić wymagane 4 punkty. Wyłączenie przełącznika tylko chowa krzyżyki — pomiary i obrysy zostają bez zmian.

12Licencje

Menu ⋮ → Licencje otwiera ekran z informacjami prawnymi programu. Jest tam w jednym miejscu wszystko, co zwykle trzeba sprawdzić przed wdrożeniem programu w firmie:

1. Program jest obecnie darmowy — pełna wersja, bez konta, bez opłat i bez okresu próbnego.
2. Prawa autorskie — program udostępniany jest bezpłatnie „tak jak jest”, bez gwarancji; prawa autorskie zostają przy wydawcy. Darmowy nie znaczy open source: nie wolno sprzedawać programu ani rozpowszechniać jego zmienionych wersji pod tą samą nazwą.
3. Biblioteki — tabela najważniejszych bibliotek z nazwą licencji (Flutter/Dart — BSD, pdfrx i PDFium — BSD/MIT, Syncfusion PDF — licencja społecznościowa Syncfusion, pozostałe — MIT/BSD/Apache).
4. Pełna lista licencji i teksty — przycisk otwiera komplet tekstów licencji dołączonych do aplikacji; ta sama lista jest w pliku APK, więc jest dostępna także bez internetu.

Ekran podaje też numer wersji programu — ten sam, co etykieta w narożniku ekranu i wiersz Wersja w menu.

Dwie biblioteki wymagają osobnego słowa wyjaśnienia:

• PDFium — silnik rysujący strony PDF (plik libpdfium.so). Licencja BSD-3-Clause wymaga jedynie zachowania noty o prawach autorskich, którą program pokazuje właśnie na tym ekranie.
• Syncfusion Flutter PDF — pakiet zapisujący notatki w pliku PDF. Używany jest na podstawie darmowej licencji Syncfusion Community (przychód wydawcy poniżej 1 mln USD rocznie, mniej niż 5 deweloperów). Od wersji pakietów Flutter 18.3.0 nie wpisuje się już klucza licencji w kodzie — licencja jest przypisana do konta Syncfusion, a nie do aplikacji (program używa wersji 33.2.13). Klucz był potrzebny tylko w wersjach starszych niż 18.3.0, gdzie w main() wołało się SyncfusionLicense.registerLicense('KLUCZ-Z-KONTA') — w tej wersji programu nie ma i nie potrzeba takiego wywołania.

Wersja instrukcji: 1.13 (pomieszczenia: rysowanie obrysów, import z PDF-a, skala planu, JSON)